Snelle stoten Lorentzkracht lieten onze wagen vibreren als een gitaarsnaar en we glipten naar de brokkelige rand van de weg. Ik ving een glimp op van een ravijn, een loodrechte val van honderden microns. In de diepten hopsten rood-omrande schaduwen.
Elke dreun van de Lorentzkracht werd veroorzaakt door het langssuizen van een groepje electronen, die 1 of 0 codeerden. Na vijf minuten subjectief ebde de stroom weg en kon ik een blik naar opzij riskeren,
Onwaarschijnlijk hoge klippen van gelaagd aluminium-oxide flankeerden de snelweg. De bovenste lagen weerkaatsten het licht als vuile sneeuw. Een handbreedte onder de doorzichtige vloer van de wagen flitste het geprepareerde silicium voorbij: dof als puimsteen: met zwarte, glimmende onzuiverheden.
Reinholt had gelijk: over dit chiplandschap hing een sfeer van grote en vermoeide ouderdom. Ik verwachtte elk moment het IBM-logo te zien opdoemen.
Zestien verhalen met een intense cyberpunk en messcherp avontuur van Nederlands meest succesvolle SF-schrijver.