Geen bewerkingssamenvatting |
Geen bewerkingssamenvatting |
||
| Regel 1: | Regel 1: | ||
Philippe Claudel geboren te Dombasle-sur-Meurthe, Meurthe-et-Moselle, Grand Est is een Franse auteur, scenarioschrijver en filmregisseur. Hij studeerde letteren in Nancy en werkte jarenlang als leraar in gevangenissen en instellingen voor jongeren met een beperking – ervaringen die een belangrijke inspiratiebron werden voor zijn latere werk. Daarnaast is hij professor literatuur aan de Universiteit van Nancy, waar hij onder meer de kunst van het scenarioschrijven doceert. | |||
Na het behalen van zijn bachelordiploma wetenschappen in 1981 wijdde Claudel zich enkele jaren aan schrijven, tekenen, muziek en filmexperimenten. De ontmoeting met zijn vrouw Dominique in 1983 stimuleerde hem om literatuur, kunstgeschiedenis en film te studeren. Dit leidde uiteindelijk tot een agrégation in moderne literatuur en een proefschrift over de schrijver André Hardellet (1911-1974). | |||
Claudel gaf les op middelbare scholen, werkte in ziekenhuizen met zieke kinderen, twaalf jaar lang in het detentiecentrum van Nancy en vier jaar in een instelling voor gehandicapte kinderen. In 2001 werd hij benoemd tot docent literatuur en culturele antropologie aan de Universiteit van Nancy II (Université de Lorraine). | |||
Als schrijver bouwde hij een indrukwekkend oeuvre uit met romans, verhalen en scenario’s. Zijn doorbraak kwam in 2003 met de roman ''Les Âmes grises'', bekroond met de Prix Renaudot. Voor eerdere werken als ''Meuse l’oubli'', ''Quelques-uns des cent regrets'', ''J’abandonne'' en ''Le bruit des trousseaux'' ontving hij al diverse prijzen, waaronder de Prix Marcel Pagnol, de Feuille d’or en de Prix France Télévision. Zijn verhalenbundel ''Les petites mécaniques'' leverde hem in 2003 de Prix Goncourt de la nouvelle op. | |||
Ook als cineast maakte Claudel naam. Zijn eerste langspeelfilm ''Il y a longtemps que je t’aime'' (2008) werd internationaal geprezen en won talrijke prijzen, waaronder in 2009 de BAFTA Award voor beste niet-Engelstalige film. | |||
Sinds 2012 is hij lid van de prestigieuze Académie Goncourt, waar hij de overleden Jorge Semprún opvolgde. In 2015 werd hij door de KU Leuven geëerd met een eredoctoraat (''doctor honoris causa''). | |||
Versie van 2 okt 2025 17:44
Philippe Claudel geboren te Dombasle-sur-Meurthe, Meurthe-et-Moselle, Grand Est is een Franse auteur, scenarioschrijver en filmregisseur. Hij studeerde letteren in Nancy en werkte jarenlang als leraar in gevangenissen en instellingen voor jongeren met een beperking – ervaringen die een belangrijke inspiratiebron werden voor zijn latere werk. Daarnaast is hij professor literatuur aan de Universiteit van Nancy, waar hij onder meer de kunst van het scenarioschrijven doceert.
Na het behalen van zijn bachelordiploma wetenschappen in 1981 wijdde Claudel zich enkele jaren aan schrijven, tekenen, muziek en filmexperimenten. De ontmoeting met zijn vrouw Dominique in 1983 stimuleerde hem om literatuur, kunstgeschiedenis en film te studeren. Dit leidde uiteindelijk tot een agrégation in moderne literatuur en een proefschrift over de schrijver André Hardellet (1911-1974).
Claudel gaf les op middelbare scholen, werkte in ziekenhuizen met zieke kinderen, twaalf jaar lang in het detentiecentrum van Nancy en vier jaar in een instelling voor gehandicapte kinderen. In 2001 werd hij benoemd tot docent literatuur en culturele antropologie aan de Universiteit van Nancy II (Université de Lorraine).
Als schrijver bouwde hij een indrukwekkend oeuvre uit met romans, verhalen en scenario’s. Zijn doorbraak kwam in 2003 met de roman Les Âmes grises, bekroond met de Prix Renaudot. Voor eerdere werken als Meuse l’oubli, Quelques-uns des cent regrets, J’abandonne en Le bruit des trousseaux ontving hij al diverse prijzen, waaronder de Prix Marcel Pagnol, de Feuille d’or en de Prix France Télévision. Zijn verhalenbundel Les petites mécaniques leverde hem in 2003 de Prix Goncourt de la nouvelle op.
Ook als cineast maakte Claudel naam. Zijn eerste langspeelfilm Il y a longtemps que je t’aime (2008) werd internationaal geprezen en won talrijke prijzen, waaronder in 2009 de BAFTA Award voor beste niet-Engelstalige film.
Sinds 2012 is hij lid van de prestigieuze Académie Goncourt, waar hij de overleden Jorge Semprún opvolgde. In 2015 werd hij door de KU Leuven geëerd met een eredoctoraat (doctor honoris causa).