Galatea 2.2

Versie van 1 aug 2025 19:21

Na vier romans en een lang verblijf in Nederland keert Richard Powers, de fictieve hoofdpersoon van Galatea 2.2, terug naar de Verenigde Staten. Hij wordt er 'gasthumanist' aan het Instituut voor Studies van de Hogere Wetenschappen. Daar wordt hij betrokken bij een merkwaardig, maar onweerstaanbaar project: het opleiden van computergestuurde neutrale netwerken tot het afleggen van een volwaardig examen in de Engelse literatuur. Powers traint de computer in het werk van Caucher, Austen en James, een stoomcursus die hem veel successen oplevert. Het apparaat wordt steeds wijzer, totdat het op zeker moment zijn naam, geslacht en bestaanreden wil weten. Op pijnlijke wijze wordt Powers geconfronteerd met zijn eigen literaire roeping, zijn mislukte relatie met een ex-leerlinge en zijn toenemende geobsedeerdheid met een tweeëntwintigjarige studente tegen wie zijn cybernetisch Helena het zal moeten opnemen. Galatea 2.2 is een briljante herschepping van 'Pygmalion' en bevestigt Powers' reputatie

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
-Op de universiteit stuit Richard waardige kamergeleerde, die een weddenschap aangaat met zijn collega's. Een computer kan een literatuurtentamen winnen van een mens. Richard moet voor de input van de gegevens zorgen. Uiteindelijk zou de computer zelf moeten leren associëren en nadenken over de literatuur. Dit interessante idee wordt echter doodgeslagen door pagina's saaie zinnen die voor geloofwaardigheid moeten zorgen. "G's vele subsimulaties, hun associatieve matrixen, de kladblok-parodieën die ze van zichzelf maakten, activeerden zichzelf nu door middel van synthetische input."
+Na vier romans en een lang verblijf in Nederland keert Richard Powers, de fictieve hoofdpersoon van Galatea 2.2, terug naar de Verenigde Staten. Hij wordt er 'gasthumanist' aan het Instituut voor Studies van de Hogere Wetenschappen. Daar wordt hij betrokken bij een merkwaardig, maar onweerstaanbaar project: het opleiden van computergestuurde neutrale netwerken tot het afleggen van een volwaardig examen in de Engelse literatuur. Powers traint de computer in het werk van Caucher, Austen en James, een stoomcursus die hem veel successen oplevert. Het apparaat wordt steeds wijzer, totdat het op zeker moment zijn naam, geslacht en bestaanreden wil weten. Op pijnlijke wijze wordt Powers geconfronteerd met zijn eigen literaire roeping, zijn mislukte relatie met een ex-leerlinge en zijn toenemende geobsedeerdheid met een tweeëntwintigjarige studente tegen wie zijn cybernetisch Helena het zal moeten opnemen. Galatea 2.2 is een briljante herschepping van 'Pygmalion' en bevestigt Powers' reputatie
-Het boek leeft op bij de confrontaties van Richard met de verwanten van zijn collega's. Het mongoloïde kind van een onderzoekster, de half-demente vrouw van de kamergeleerde laten het tegenbeeld zien van de pogingen om een machine aan het denken te krijgen. Ook de breuk met zijn vriendin komt in een ander daglicht te staan. Hij bemerkt dat hij zijn romans aan haar verhalen onttrokken had en daardoor van haar een literaire bron maakte.
-Als de computer uiteindelijk voldoende kan denken en de gehele canon van de literatuur kent, komen zowel Richard en de computer erachter dat woorden niet toereikend zijn voor een mensenleven.