De Nieuwelingen

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
-Misschien is dit hoe het eindigt. Niet met een bom of een virus, maar met perfectie. In een wereld waarin niemand nog struikelt, niemand meer twijfelt, niemand nog echt leeft. En niemand die zich afvraagt wat we verloren zijn onderweg. — Thalor. Hun huid is glad als porselein, de bewegingen onnatuurlijk perfect. Geen enkele druppel bloed voedt hun leven en toch lijken ze levendiger dan wij ooit zullen zijn. Wanneer Thalor een ogenschijnlijk onschuldig incident meemaakt, begint zijn werkelijkheid te kantelen. Zijn omgeving gedraagt zich te voorbeeldig, pijn laat geen sporen na, zelfs zijn hond heeft geen geur meer – en de straten glanzen van smetteloze orde. Wat menselijk was, verdwijnt. Geruisloos. Genadeloos. Elders probeert Eirene met haar zus een verleden vol geweld achter zich te laten. In het huis van hun zonderlinge voogd lijkt veiligheid mogelijk – tot ook daar de kille regelmaat van buiten langzaam binnendringt.
+Hun huid is glad als porselein, de bewegingen onnatuurlijk perfect. Geen enkele druppel bloed voedt hun leven en toch lijken ze levendiger dan wij ooit zullen zijn. Wanneer Thalor een ogenschijnlijk onschuldig incident meemaakt, begint zijn werkelijkheid te kantelen. Zijn omgeving gedraagt zich te voorbeeldig, pijn laat geen sporen na, zelfs zijn hond heeft geen geur meer – en de straten glanzen van smetteloze orde.
+Wat menselijk was, verdwijnt. Geruisloos. Genadeloos.
+Elders probeert Eirene met haar zus een verleden vol geweld achter zich te laten. In het huis van hun zonderlinge voogd lijkt veiligheid mogelijk – tot ook daar de kille regelmaat van buiten langzaam binnendringt.
@@ Regel 12: / Regel 12: @@
 |OmslagOntwerpPg=Persoon/5995810
 |OmslagIllustratiesPg=Persoon/5995810
+|Cover=Nieuwelingen-de-c-c-maser-2025-1-400185-1760391394.jpg
 }}

Huidige versie van 13 okt 2025 21:40

Hun huid is glad als porselein, de bewegingen onnatuurlijk perfect. Geen enkele druppel bloed voedt hun leven en toch lijken ze levendiger dan wij ooit zullen zijn. Wanneer Thalor een ogenschijnlijk onschuldig incident meemaakt, begint zijn werkelijkheid te kantelen. Zijn omgeving gedraagt zich te voorbeeldig, pijn laat geen sporen na, zelfs zijn hond heeft geen geur meer – en de straten glanzen van smetteloze orde.

Wat menselijk was, verdwijnt. Geruisloos. Genadeloos.

Elders probeert Eirene met haar zus een verleden vol geweld achter zich te laten. In het huis van hun zonderlinge voogd lijkt veiligheid mogelijk – tot ook daar de kille regelmaat van buiten langzaam binnendringt.