Mutant 59: de plasticvreter

Gerrard liep naar zijn bureau en ging zitten. Had het zin om naar Kramer toe te gaan? Hij was er van overtuigd dat er nog iets anders meespeelde bij dat wegsmeltende plastic. Wat zou er allemaal niet gebeuren als alle plastic isolatie begon te smelten… Wacht eens even, smeltende isolatie? Dat liet ergens een belletje rinkelen in zijn achterhoofd. Had hij niet iets gelezen over wegsmeltende isolatie… en in verband waarmee dan? Hij dacht na en toen knipte hij met de vingers. ‘Hebbes,’ zei hij hardop. De vliegramp bij Isleworth. Er waren berichten geweest over isolatiegebreken. Har dat er somt iets mee te maken? Isolatie... Plastics... ja. In welke krant had het gestaan? Hij ging met een schok overeind zitten en nam de telefoon op. ‘Betty,’ zei hij, ‘ de ‘Post’ van de laatste tien dagen  kun je die even bij me brengen?’ ‘Allemaal?’ De stem aan de telefoon had een aarzelende klank. Het kostte je meer tijd om het vertrouwen van een secretaresse te winnen dan van alle andere stafleden van een firma, dacht hij. ‘Ja, allemaal. En gauw alsjeblieft.’ Hij legde de hoorn neer en leunde achterover. Zijn hersens werkten op volle toeren. 

'''‘Mutant 59: de plasticvreter’ is het 1500ste Zwarte Beertje, en deze adembenemende roman kan met recht een pocketboek voor iedereen genoemd worden: een mengeling van avonturen-, misdaad- en ideeënroman, smakelijk opgediend op de manier waarvan alleen de geboren vertellers het geheim kennen. Géén verre-toekomstfantasie, zoals de titel misschien suggereert, maar een het-zou-morgen-kunnen-gebeuren-nachtmerrie...'''