Gerhard Pijnenburg is een Nederlandse schrijver. Heeft altijd al willen schrijven. Vroeger op school waren Geschiedenis en Nederlands zijn lievelingsvakken. Geschiedenis omdat daar mooie verhalen in zaten en Nederlands omdat je soms zelf een verhaal mocht schrijven, een opstel. Zijn vervelendste jaren voor Nederlands waren bij een leraar die niet wilde dat je fantasieverhalen schreef. Hij wilde per se beschouwende verhalen met voors en tegens, want dat kon hij meten. Bah. Na de middelbare school wist hij niet wat hij wilde doen. Het liefste schreef hij gedichtjes voor zichzelf en teksten voor een rockbandje van vrienden. Het werd uiteindelijk een school voor de journalistiek, want dan kon je immers ook schrijven, toch? Hij heeft de opleiding afgemaakt, maar kwam mezelf daar wel tegen; het werd al snel duidelijk dat hij niet nieuwsgierig en brutaal genoeg was voor dat vak. En waarschijnlijk ook een beetje te lui.
Na enige omzwervingen en omscholingen werkt hij inmiddels al meer dan twintig jaar in het Sociaal Domein bij diverse gemeenten op de afdeling sociale zaken.
Vrij lang had hij zijn pen neergelegd. Totdat het bloed weer begon te kruipen waar het niet gaan kon en weer verhalen begon te schrijven. En hij die aan anderen liet lezen en die ze goed vonden. En aan schrijfwedstrijden mee ging doen en daar een bescheiden succes mee had. Die schrijfwedstrijden werden voor hem de aanleiding om te blijven schrijven. Niets leukers dan om in een echt boek terecht te komen, niet? Al is het in een bundel met anderen.
Maar toch was dat niet genoeg. Als er geen leuke wedstrijd was, dan schreef hij niks. HIj had dus nog een stimulans nodig om regelmatig een verhaal te produceren (want die intrinsieke luiheid is er immers ook nog steeds). Dus zocht hij de aansluiting bij een schrijfclub. En dat is LetterSpinsels geworden. Een groep diverse schrijvers waar hij veel van geleerd heeft en nog steeds van leer door het krijgen, maar ook het geven van feedback.
Hij schrijft niet in een bepaald genre, niet in een bepaalde stijl. Als hij een verhaal begin, weet hij meestal niet waar het eindigt. Hij laat zich meevoeren door zijn fantasie en hopelijk kan hij de lezer daarin meenemen.