Ad Hoofs

Geboren en opgegroeid in een oude buurt in Tilburg, vlakbij de Piushaven in het Wilhelmina kanaal. In zijn vrije tijd heeft hij altijd veel gesport, in het begin vooral gevoetbald (LONGA) en later veel badminton gespeeld. Toen hij 15 jaar was, heeft hij enkele jaren in de weekeinden en vakanties op de Efteling gewerkt. Daar merkte hij dat hij, ondanks het feit dat hij al ouder was, de sprookjes nog steeds leuk vond. Nu nog vind hij tekenfilms, kinderprogramma's en kinderboeken leuk. Na zijn schooltijd is hij in 1983 in Moergestel met Daisy getrouwd, waarna ze vrij kort daarna in Hengelo (Ov) zijn gaan wonen, omdat hij daar werk had gevonden als docent. HJij heeftschrijven altijd leuker gevonden dan lezen, al las hij als kind met plezier de Kameleon boeken. Op de basisschool schreef hij al graag opstellen. Zijn eerste (echte) verhalen heeft hij geschreven voor een sportclubblad in Hengelo. Ze zijn in 1986 verhuisd naar Dongen, waar ze nog steeds wonen. In 1987 is een als grap bedoeld verhaal in de VPRO gids gepubliceerd. Hij kreeg overal goede, leuke reacties waarna hij, in navolging van een familielid, besloot om verhalen voor kinderen te gaan schrijven. Deze heeft hij naar Bobo, Taptoe en Donald Duck gestuurd. Na een aantal teleurstellingen, wijze lessen en adviezen werd het eerste verhaal in 1992 in de Taptoe gepubliceerd. De meeste verhalen verschenen echter in de Donald Duck, omdat die door meer oudere kinderen werd gelezen. Tussendoor is hij aan een boek begonnen, dat hij uiteindelijk naar een aantal uitgevers heeft gestuurd. Ook hier kreeg hij na vele wisselende reacties, aanpassingen en afwijzingen uiteindelijk bij een uitgever een positief bericht. Mijn eerste boek 'Een vakantie naar de haaien' werd begin 1994 gepubliceerd. Tijdens zijn studie (hij was toen 22) nam een vriend hem eens mee naar karate. Hij was meteen verkocht en vanaf die dag heeft de vechtsport hem niet meer losgelaten. Vroeger had hij zijn kamer vol hangen met posters van Bruce Lee, dus er ging toch wel een oude wens in vervulling. Bruce was zijn grote held vroeger. Zijn eerste verhaal in de Taptoe ging over karate. Dat was toen nog gewoon toeval. Enkele jaren later is hij bewust karate in zijn verhalen gaan stoppen. Dat is niet altijd even makkelijk, er heerst nog veel wantrouwen tegen vechtsport. Maar hij weet dat kinderen het leuk en erg spannend vinden, dus voorlopig gaat hij door.