Geboren te Mechelen, Antwerpen. Katrien Verheecke is een Vlaamse schrijver. Ze verdwaalde in haar jeugd graag tussen de historische gebouwen van het prachtige Mechelen, de dikke romans van haar moeder en de spannende sciencefictionfilms van haar vader. Ze groeide op tussen wildebrassen, computers en hartsvriendinnen. De vier jaar die ze in Brussel Geschiedenis studeerde, openden haar wereld. Ze ademt het meest vrij in bergen en bos en maakte ook van haar eigen tuin een wildernis. Als familiebeest koestert ze haar geliefden, al moeten die haar regelmatig met rust laten als ze aan het schrijven gaat. Verheecke volgde een lerarenopleiding Nederlands-Engels, ging daarna aan de slag als administratief medewerker en werd freelance journaliste.
Na enkele jaren bij de lokale pers kwam er een boek met oorlogsgetuigenissen van Mechelaars dat ze samen met moraalwetenschapster en collega-journaliste Sofie Merckx schreef.
Haar doorbraak kwam met het boek Het raadsel in het fluisterbos in 1993. Verheecke schrijft hoofdzakelijk over historische thema's in haar boeken, zoals Kleine Cecilia en Ik denk dat het liefde was. Haar boeken zijn bekroond met prijzen zoals de Boekenleeuw.
Daarna schreef ze vijftien jaar voor het cultuurhuis van Aalst en begon ze aan haar Woudlandtrilogie, een meeslepend verhaal over Ravelle die uit haar kleine wereld breekt op zoek naar zichzelf en haar familie, maar daarbij botst op een vijandige omgeving.
Ze woont en werkt momenteel in Aalst.