De schrijver Manfred Kyber geeft ons in dit boek een wonderlijk teer en mystiek beeld van het leven van enige mensen hier op aarde en wijst daarmee op het goddelijk verband der dingen. Veronika, de hoofd persoon, is een teer en gevoelig meisje dat nog contact heeft met de subtiele wereld om haar heen, die voor de meeste mensen niet of niet meer waarneembaar is. Zo gaat zij haar lichtend levenspad, beschermd en bewaakt op deze aarde door haar oom Johannes, die met een band, die zich door vele levens geen uitstrekt, met haar verbonden is. Veronika is zich deze band niet duidelijk bewust, maar voelt wel steeds een sterke aantrekkingskracht naar haar beschermer en tijd tot tijd tovert deze kracht haar beelden van fragmenten uit vorige levens voor ogen. Pas na haar overgang naar het andere leven, die op voorspraak van jaar beschermer Johannes de Zwerver vroegtijdig plaats vindt om haar te sparen voor moeilijk te dragen leed in dit aardse leven, wordt zij zich van dit alles duidelijk bewust. Wonderlijk mooi is het te lezen hoe zij dan in staat is hulp en invloed te geven aan de omgeving hier op aarde, waarmee zij door banden van liefde en toewijding is verbonden.
Dit verhaal, dat buitengewoon veel licht en wijdheid uitstraalt, heft ons op en maakt de beste gevoelens in ons wakker. Het ontroert bijna ieder die het leest, maar dat is wellicht een teken, dat de mystiek die er in besloten ligt, begrepen en aangevoeld wordt. Nog lange tijd na het lezen zal de lezer aan dit boek terugdenken en de behoefte voelen om het boek nogmaals ter hand te nemen en te herlezen. En zijn boeken die deze behoefde in ons opwekken niet de beste boeken die er zijn?